ျဖဴျဖဴသင္း
(ဧရာ၀တီ ၀က္ဆိုက္က ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္)
HIV/AIDS လူနာေတြကုိ ေစာင့္ေရွာက္တ့ဲ လုပ္ငန္းမွာ ဘာအခက္ခဲေတြ ရွိသလဲဆုိတ့ဲ ေမးခြန္းကို ထပ္ခါတလဲလဲ အေမးခံရ ပါတယ္။ က်မလည္း ေျဖစရာစကား မရွိသလိုေတာင္ ျဖစ္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အကုန္လံုး လုိအပ္တယ္လုိ႔ ေျပာရင္ ႏွာေခါင္းရႈံ႕ၾကေလမလား မသိဘူး။
“ဆယ့္ရွစ္အိမ္” လုိ႔ က်မတုိ႔ အလြယ္ေခၚၾကတ့ဲ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ဒဂုံၿမိဳ႕သစ္ ေတာင္ပုိင္း အမွတ္ ၁၈ ရပ္ကြက္က ေဂဟာမွာ လူနာ တခ်ဳိ႕က က်မတုိ႔ကို ျပန္ကူညီေနၾကပါတယ္။
တခါေတာ့ သူတုိ႔က က်မကုိ ထူးဆန္းတ့ဲ ေမးခြန္းတခု ေမးပါတယ္။ “လူနာေတြကုိ မီဒီယာသမားေတြနဲ႔ ေတြ႔တ့ဲအခါ ပိုက္ဆံရိွတယ္၊ တည္းစရာေနရာ ရွိတယ္လုိ႔ မေျပာဖုိ႔ ၿခိမ္းေျခာက္ထားသလား” တ့ဲ။ ဒီလုိ လုပ္စရာ မလုိပါဘူး၊ ဘာျဖစ္လုိ႔ ေမးတာလဲ ဆုိေတာ့ “လာသမွ် လူနာေတြက ဘာမွမပါဘူး၊ ဘယ္မွမသြားတတ္ဘူး၊ ဘယ္မွာမွ ေနစရာမရွိဘူး၊ ဘာမွ မလုပ္တတ္ဘူး၊ ဘာ စားစရာမွမပါဘူး ဆိုတာခ်ည္း ေျပာေျပာေနလုိ႔ပါ” တဲ့။ ဒါဟာ ရင္းႏွီးခင္မင္လာတ့ဲ သူတုိ႔က မြန္းက်ပ္စရာ အေျခအေနနဲ႔ ႀကဳံခ်ိန္မွာ ေနာက္ေျပာင္ေျပာတာျဖစ္လုိ႔ က်မ သက္ျပင္းခ်ရင္း ရယ္ေမာမိပါတယ္။
